Współczesne społeczeństwo zmienia się, jest ono nawet określane „społeczeństwem ryzyka”, a przyrównane do „stada, które idzie drogą, z wiarą, że dojdzie do celu, gdyż inni też idą”. Budzi to potrzebę rozważań nad istnieniem współczesnego człowieka. Tym, co charakteryzuje ludzki świat, jest bycie człowieka z człowiekiem, przebywanie z nim, rozmowa. Jest to szukanie pomocy w drugim człowieku, a odnalezienie jej pozwala na rozwój i wzrastanie w człowieczeństwie. W relacji z drugim człowiekiem istnieje możliwośćdoświadczania własnej wartości i wartości drugiego człowieka, odkrywaniasensu ludzkiej egzystencji, istoty człowieczeństwa. Przechodząc do oceny współczesnego człowieka i świata, w którym on funkcjonuje, często mówi się o kryzysie wartości,o patologii. Dotyczy to w szczególności rodziny, jak również instytucji, które z założenia powinny nieść fachową i rzetelną pomoc ludziom potrzebującym, lecz często tego nie potrafią zapewnić współczesnemu człowiekowi. W dzisiejszym świecie mamy do czynienia z kryzysem człowieka, a nie z kryzysem wartości. To człowiek zgubił się w świecie i to on goni za wartościami rynkowymi, zyskiem i korzyścią. Podstawowym więc problemem jest dziś niesienie pomocy współczesnemu człowiekowi, znajdującemu się w różnych trudnych sytuacjach życiowych. Temu problemowi poświęcona jest publikacja pod redakcją Zofii Frączek i Beaty Szluz .
