Wymogiem rzeczywistości, w której przyszło nam żyć, staje się podejmowanie wspólnych działań na rzecz realizacji bliższych i dalszych celów, często o charakterze ogólnoludzkim. Wiele spraw, niezwykle istotnych dla każdego człowieka i całych narodów, podniesionych dziś zostało do rangi problemów międzynarodowych, wymagających wspólnych działań. Taki priorytet narodowy i międzynarodowy uzyskały: walka z biedą, głodem, pogłębiającymi się nierównościami i wykluczeniem, edukacja dla wszystkich w ciągu całego życia, ochrona środowiska i ograniczenie zmian klimatycznych, walka z terroryzmem i wszelką działalnością przestępczą, przechodzenie od „kultury przemocy” do „kultury pokoju”, że przypomnę tylko niektóre wyzwania XXI wieku, wymienione w znanym raporcie UNESCO „Przyszłość świata”. Warunek wstępny rozwiązania wszystkich pozostałych stanowi pokój jako pierwsze i najważniejsze wyzwanie. Kultura pokoju, do której upowszechniania nawołuje wspomniany raport, charakteryzuje się wartościami, postawami i zachowaniami, odzwierciedlającymi i inspirującymi interakcję społeczną i zdolność dzielenia się z innymi, opartymi na zasadach wolności, sprawiedliwości i demokracji, na wszystkich prawach człowieka, jak również na tolerancji i solidarności. To kultura, która odrzuca przemoc i dąży do zapobiegania konfliktom poprzez usuwanie ich głębokich przyczyn, aby rozwiązywać problemy dzięki dialogowi i negocjacjom, kultura zapewniająca pełne korzystanie ze wszystkich praw i form uczestnictwa w procesie rozwoju społeczeństwa.
