Uwagi wstępne
Sformułowany w ten sposób temat artykułu zawiera termin język polski; termin, który może być przez czytelnika rozumiany dwojako: po pierwsze, język polski jako język etniczny, fenomen znakowy, a po wtóre, jako podstawowy w polskiej szkole przedmiot nauczania. W moich rozważaniach zajmę się głównie pierwszym rozumieniem i wyznaczę kilka wektorów, które osłabiają znaczenie języka polskiego jako fenomenu znakowego w kształceniu humanistycznym.
Ostatnie dwadzieścia lat – a więc cały okres niepodległości III Rzeczpospolitej – to czas szczególny dla języka polskiego. W ciągu tych lat nasz język ojczysty gwałtownie się zmienił. Jesteśmy ostatnio świadkami zmian, które – jak sądzę – są największymi przeobrażeniami języka polskiego w ciągu całych dziejów. Nawet II wojna światowa nie przeorała tak głęboko języka i świadomości językowej Polaków jak ostatnie dwie dekady. Zmiany te zresztą ciągle zachodzą bardzo dynamicznie. Można zatem śmiało powiedzieć, że dzisiejsza polszczyzna jest stanem języka po rewolucji.

Całość artykułu