Wstęp
W wielu publikacjach podkreśla się dzisiaj, że kluczowym zadaniem edukacji jest przygotowanie człowieka do życia w tzw. społeczeństwie informacyjnym. Wiodącą rolę w tego rodzaju społeczeństwie ma odgrywać sektor przemysłów wysokiej technologii (high-tech) oraz usługi intensywnie wykorzystujące wiedzę. Wymaga to od każdego człowieka ciągłego przyswajania nowej wiedzy oraz zdobywania kompetencji, szczególnie kompetencji kluczowych, by nadążyć za zmianami cywilizacyjnymi. Wydaje się, że nabywanie kompetencji kluczowych może pomóc ludziom nie tylko lepiej zarządzać sobą, ale być bardziej skutecznym w relacjach interpersonalnych, co nie pozostaje bez znaczenia na zmieniającym się rynku pracy. W takiej sytuacji niezwykle ważna staje się zdolność do podejmowania współpracy i współdziałania w ramach różnych form partnerstwa, które pomaga przezwyciężać trudności związane z sytuacją społeczno-gospodarczą Europy. W tym kontekście warto podjąć się odpowiedzi na kilka dość istotnych pytań. W jaki sposób kompetencje kluczowe przyczyniają się do budowania partnerstwa? Czym w ogóle są kompetencje i jaką rolę odgrywają w uczeniu się przez całe życie? Na ile międzynarodowe projekty edukacyjne realizowane w ramach Programu Leonardo da Vinci wpływają na budowanie partnerstwa? Odpowiedzi na te pytania pozwolą ukazać rzeczywistą wartość kompetencji kluczowych w budowaniu różnych form partnerstwa, które staje się współczesnym wzorcem budowania relacji między osobami i instytucjami.


dr Edward Torończak od 2007 r. jest pracownikiem Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji, w której odpowiada za międzynarodowe projekty edukacyjne w programie Leonardo da Vinci. Przez wiele lat był związany z edukacją jako wychowawca młodzieży oraz wykładowca PWT „Bobolanum” w Warszawie. Autor wielu artykułów naukowych z dziedziny filozofii, teologii i edukacji.