Ukazuje się od 1993 r.

W dyskusjach, których jesteśmy świadkami, dotyczących dydaktyki i metodyki nauczania różnych przedmiotów, skupiamy się na wielu obszarach. Spieramy się o to, jak motywować ucznia, jak na nowo organizować klasową przestrzeń nauczania i uczenia się, w jaki sposób wykorzystać w szkole technologie cyfrowe, czy wprowadzać do codziennej praktyki metodykę oceniania kształtującego itd. Owe rozmowy są nam niezbędnie potrzebne, choć często nie przywiązujemy do nich wagi i uważamy, że najbardziej liczą się kwestie merytoryczne, a metodyka to sprawa specjalistów przygotowujących podręczniki, książki dla nauczyciela, programy nauczania, plany wynikowe itd.
Tkwi w tym myśleniu niebezpieczny błąd. Szczególnie niebezpieczny dziś, gdy warunkiem sukcesu dydaktycznego staje się umiejętność nauczycielskiego szybkiego reagowania, biegłość metodyczna oraz świadomość tego, jak skomplikowane mechanizmy rządzą procesem uczenia się, jak często są kapryśne i zindywidualizowane, jak wiele zależy w tym procesie od nauczyciela i jego kompetencji pozaprzedmiotowych.
Piszę o tym dlatego, że w polskim obiegu wydawniczym pojawiły się książki, które dają nam nauczycielom szansę na zweryfikowanie wiedzy od strony, która może zrewolucjonizować nasze myślenie o zawodzie.

W ramach znanej serii „Edukacja Nauczycielska Polonisty” wydawnictwa Universitas ukazał się tom XIV, będący pracą zbiorową. Ciekawy jest zamysł książki: pierwsza część dotyczy psychologii twórczości, druga – spotkań z twórcą i twórczością, następna – rozwijania kreatywności ucznia, ostatnia – projektu edukacyjnego. Jej redaktorka stara się pokazać, a wykorzystuje do tego celu wypowiedzi wielu specjalistów, zarówno teoretyczne ustalenia związane z twórczymi zachowaniami człowieka, jak i bardzo konkretne rozwiązania dydaktyczne, służące kształtowaniu postaw twórczych. Podkreśla przy tym, na pozór tylko banalne rozpoznanie, że bez twórczego nauczyciela nie możemy mówić o twórczych postawach uczniów.

Występowanie czy pojawianie się problemów społecznych wiąże się z ciągłym poszukiwaniem nowych form i metod pracy, tworzeniem efektywniejszych rozwiązań, opartych na wnikliwej analizie literatury naukowej, badaniach, jak również ich zastosowaniem przez praktyków, niejednokrotnie objętych superwizją przez twórców czy też doświadczonych realizatorów. Wśród najnowszych przykładów koncepcji wykorzystujących, nawiązujących i opartych o idee empowerment, można wymienić m.in.: podejście skoncentrowane na rozwiązaniach, psychologię pozytywną, zarządzanie zasobami przypadku, model zatrudnienia wspieranego, podejście oparte na budowaniu i rozwoju społeczności. Ponadto należy zwrócić uwagę na konferencję grupy rodzinnej oraz dialog motywujący.

Strona 2 z 2

Najpopularniejsze

© 2017 Podkarpackie Centrum Edukacji Nauczycieli w Rzeszowie